WebMCP AI Visibility to darmowa wtyczka WordPress, która opisuje publiczną treść witryny w ustrukturyzowany sposób dla agentów AI. Korzysta przy tym z WebMCP, czyli sposobu opisywania treści i funkcji strony jako narzędzi dla zgodnych agentów AI i klientów przeglądarkowych. Tworzy ją BeeClear – agencja zajmująca się pozycjonowaniem w wyszukiwarkach i w odpowiedziach LLM oraz budową stron na WordPressie. Wyróżnikiem wtyczki jest precyzyjna kontrola widoczności treści. To Ty decydujesz, jakie typy treści i grupy narzędzi zobaczy agent. Sprawdź, jak działa ten mechanizm i jak ustawić go w panelu.
Spis treści
- Dlaczego warto decydować, co agent AI widzi na Twojej stronie?
- Jak WebMCP AI Visibility kontroluje widoczność treści dla agentów AI?
- Które typy treści udostępnić agentom AI?
- Co zmienia jedna lista typów treści w całej wtyczce?
- Kiedy wyłączyć wybraną grupę narzędzi dla agentów?
- Czy agent AI zobaczy wpisy prywatne albo chronione hasłem?
- Czy plik llms.txt korzysta z tych samych ustawień widoczności?
- Jak sprawdzić, co naprawdę widzi agent AI?
- Jak ustawić widoczność treści w swojej witrynie?
Dlaczego warto decydować, co agent AI widzi na Twojej stronie?
Warto decydować o widoczności treści dla agenta AI, bo nie każda treść w WordPressie służy odbiorcom z zewnątrz. Serwis gromadzi strony pomocnicze, techniczne podstrony i typy treści dodane przez wtyczki. Część z nich ma cienką zawartość albo obsługuje wewnętrzne procesy. Wymieszane z artykułami i ofertą, potrafią zamazać agentowi obraz firmy.
Nawet narzędzia tylko do odczytu mają tu znaczenie. Nie pozwalają wysyłać formularzy ani wykonywać działań administracyjnych. Ułatwiają jednak systematyczne przeglądanie publicznej treści, wpis po wpisie. Dlatego zakres udostępnianych danych ustawiasz sam, z poziomu panelu.
Jak WebMCP AI Visibility kontroluje widoczność treści dla agentów AI?
WebMCP AI Visibility kontroluje widoczność treści dla agentów AI na trzech poziomach ustawianych w panelu WordPressa. Pierwszy to lista typów treści udostępnianych agentom. Drugi to grupy narzędzi, które aktywujesz albo dezaktywujesz jednym polem. Trzeci przesądza, czy narzędzia tylko do odczytu są publiczne, czy zarezerwowane dla administratora.
Punktem wejścia dla agenta jest manifest REST, dostępny pod ścieżką /wp-json/beeclear-webmcp/v1/manifest. Wtyczka wymienia w nim tylko narzędzia z aktywnych grup. Nieaktywna grupa znika więc z opisu strony. Zapytanie o jej narzędzie kończy się z kolei błędem nieznanego narzędzia.
Trzeci poziom przydaje się zwłaszcza na starcie. Otwarty dostęp do narzędzi odczytu jest domyślnie włączony, ale możesz go czasowo wyłączyć. Korzysta z nich wtedy tylko administrator. Spokojnie przejrzysz odpowiedzi wtyczki, zanim udostępnisz je agentom z zewnątrz.
Które typy treści udostępnić agentom AI?
Agentom AI udostępniaj typy treści, które dobrze opisują Twoją ofertę i wiedzę. Domyślnie wtyczka udostępnia wpisy i strony. Na liście w ustawieniach zobaczysz jednak wszystkie publiczne typy treści witryny, także te dodane przez inne wtyczki. Zaznaczasz tylko te, które mają trafić do narzędzi wyszukiwania i pobierania treści. Agent pytający o dostępne typy treści również otrzyma wyłącznie Twój wybór.
Sama wtyczka podpowiada, czego unikać. Nie warto wystawiać typów z cienką, wewnętrzną zawartością ani stron obsługujących prywatne procesy. Ta sama zasada dotyczy obiektów, które nie powstały z myślą o automatycznym odkrywaniu. Artykuły, poradniki i dokumentacja to zwykle dobry wybór, a techniczne typy pomocnicze – raczej nie.
Co zmienia jedna lista typów treści w całej wtyczce?
Jedna lista typów treści steruje kanałami, którymi wtyczka serwuje treść agentom. Nie ustawiasz osobno wyszukiwarki, Markdownu i taksonomii. Wybór typów działa spójnie w każdym z tych miejsc:
- wyszukiwanie wpisów zwraca jedynie treści z zaznaczonych typów,
- pobieranie pojedynczego wpisu kończy się brakiem wyniku dla typu spoza listy,
- wersja Markdown dla klientów wysyłających nagłówek Accept: text/markdown obejmuje tylko udostępnione typy,
- taksonomie i terminy pojawiają się tylko przy udostępnionym typie treści,
- media przypięte do wpisu z ukrytego typu nie trafiają do wyników wyszukiwania mediów.
Równie ważna jest obsługa zapytań spoza listy. Agent może poprosić o typ treści spoza zaznaczonych. W wyszukiwaniu dostaje wtedy pustą odpowiedź. Wtyczka nie podmienia wtedy zapytania na wszystkie dostępne typy. Dzięki temu ukryty typ pozostaje ukryty, niezależnie od sformułowania pytania.
Kiedy wyłączyć wybraną grupę narzędzi dla agentów?
Wybraną grupę narzędzi dla agentów wyłącz wtedy, gdy dany obszar serwisu nie powinien być dla nich widoczny. Wtyczka dzieli narzędzia na pięć grup, a każdą obsługuje osobne pole w ustawieniach. Domyślnie aktywne są wszystkie, więc przejrzyj je przed otwarciem strony na agentów. Oto, co udostępnia każda z nich:
| Grupa narzędzi | Co widzi agent | Kiedy ją włączyć |
|---|---|---|
| Treść | wyszukiwanie i pobieranie opublikowanych wpisów, stron i wybranych typów treści | gdy odczyt treści jest częścią pracy agenta |
| Nawigacja i taksonomie | lokalizacje menu, menu, taksonomie i terminy | gdy agent ma zrozumieć architekturę witryny |
| Media | metadane załączników, adresy obrazów, typy MIME i teksty alternatywne | gdy agent ma analizować obrazy lub pliki do pobrania |
| Contact Form 7 | schematy pól i przeznaczenie formularzy | gdy formularze należą do ścieżki konwersji |
| Formularze własne | formularze opisane selektorami CSS | dopiero po sprawdzeniu selektorów na żywej stronie |
Formularze Contact Form 7 mają dodatkowy, dokładniejszy przełącznik. Na ekranie formularzy wyłączysz widoczność pojedynczego formularza, zostawiając pozostałe bez zmian. To przydatne, gdy tylko część formularzy ma sens dla agenta.
Podobną selekcję przeprowadzisz dla funkcji własnych, czyli wybranych punktów końcowych REST tej samej witryny. Funkcję diagnostyczną oznaczysz jako narzędzie deweloperskie. Wtyczka nadaje jej wtedy adnotację debugging, obsługiwaną od Chrome 156. Agenci ogólnego przeznaczenia mogą takie narzędzia odfiltrować, więc testowe endpointy nie mieszają się z resztą.
Czy agent AI zobaczy wpisy prywatne albo chronione hasłem?
Agent AI nie zobaczy przez wtyczkę wpisów prywatnych ani chronionych hasłem. Narzędzia treści i wersja Markdown obejmują tylko opublikowane treści z udostępnionych typów. Wpis z hasłem odpada, nawet jeśli należy do zaznaczonego typu. Podobnie działa ochrona mediów, bo załącznik przypięty do wpisu z hasłem nie trafia do wyników.
Osobną granicę wyznaczają narzędzia zmieniające stan witryny. Wymagają one standardowego nonce REST WordPressa i kontekstu zalogowanego użytkownika. Bez logowania działają tylko narzędzia do odczytu, o ile dostęp publiczny pozostaje włączony. Otwarte punkty końcowe mają przy tym prosty limit zapytań, ograniczający przypadkowe, powtarzane obciążenie.
Czy plik llms.txt korzysta z tych samych ustawień widoczności?
Plik llms.txt nie korzysta z tych samych ustawień widoczności, bo ma w WebMCP AI Visibility własną listę typów treści. Dotyczy ona tylko sytuacji, w której wtyczka sama generuje llms.txt i llms-full.txt. Domyślnie trafiają tam same strony, czyli treści trwałe i strukturalne, a nie każdy wpis blogowy. Możesz więc udostępnić blog narzędziom wyszukiwania, a llms.txt zostawić dla podstron ofertowych. Gdy plik llms.txt obsługuje inna wtyczka, to ustawienie nie ma na niego wpływu.
Jak sprawdzić, co naprawdę widzi agent AI?
To, co naprawdę widzi agent AI, sprawdzisz na ekranie testów wtyczki. Szybkie testy wczytują manifest, pliki wykrywania i popularne narzędzia do odczytu. Wynik pokazują jako surowy JSON, czyli dokładnie w postaci otrzymywanej przez agenta. Po zmianie typów treści albo grup narzędzi od razu widzisz, co zniknęło z odpowiedzi. Tym samym ustawienia przestają być deklaracją, a stają się sprawdzonym faktem.
Testy obejmują też pliki llms.txt, agent-manifest.txt i agents.txt oraz schemat OpenAPI. Wszystkie te dokumenty sprawdzisz w jednym miejscu, bez zewnętrznych narzędzi. Dopiero gdy odpowiedzi zgadzają się z Twoim planem, otwierasz konfigurację dla agentów.
Jak ustawić widoczność treści w swojej witrynie?
Widoczność treści w swojej witrynie ustawisz w kilka minut po instalacji wtyczki. Pobierz WebMCP AI Visibility z katalogu WordPress.org i aktywuj ją w panelu. Następnie przejrzyj listę typów treści, wyłącz zbędne grupy narzędzi i zapisz ustawienia. Na koniec uruchom testy i porównaj wyniki z zamierzonym zakresem.
Wtyczka nie zmienia przy tym wyglądu strony ani szablonów motywu. Odwiedzający widzą witrynę jak dotąd, a agenci – tylko to, co im wskażesz. Ustawienia zmienisz w każdej chwili, a kolejny test od razu pokaże efekt. Pełny opis funkcji znajdziesz na stronie wtyczki WebMCP AI Visibility.
